We kunnen dus stellen dat, zoals ik in de titel aangegeven heb, de stelling dat mensen gelijkwaardig zijn een grove leugen is omdat:

1. Mensen verschillen, vaak enorm. Dus ofwel apprecieer je eerlijkheid, ofwel lieg je, ofwel kies je mossel noch vis. Je promoot achterklap of je houdt je mond of je kiest een compromis (meestal doe ik dat ;). Enz… Innerlijk en uiterlijk. Het gaat in deze wereld altijd om een discussie tussen een as van twee polen op elk gebied: wit en zwart, licht en duisternis en alle nuances daartussen om zo een hogere waarheid te vinden.

2. Als mensen verschillen ze dus niet gelijkwaardig kunnen zijn omdat elk meer verlichtend kenmerk ze hebben domineert op het duister kenmerk van een ander persoon dat daar tegenover staat. Dus is er een hiërarchie tussen mensen.

3. De huidige Westerse samenleving wel gelijk heeft als ze zegt dat mensen gelijk voor de wereldse wet horen te zijn (Zij zijn dat eigenlijk al voor de goddelijke wet, de waarheid). Maar ze dus geen gelijk heeft als ze beweert dat mensen gelijk(waardig) zijn. Dit heeft, sinds zijn ontstaan, gezorgd voor een ongelooflijke competitie tussen mensen onderling, nu nog, omdat mensen die in deze leugen geloofden geen rust meer vonden in hun onrechtvaardige lot en dit dachten op te lossen (emancipatie: positief) door elkaar te bestrijden om hogerop te komen via materiële verdienste (kapitalisme: negatief). Dit heeft altijd ongelooflijk lijden tot gevolgd gehad.

Gelijke kansen, nietwaar? Laat me niet lachen. Een kapitalistische democratie is geen rechtvaardig ideaal, leiderschap gefundeerd op zelfkennis en affectie gekozen door de bevolking des te meer. Het is immers zo dat talent om waarheidsgetrouwe beslissingen te nemen belangrijker is dan een diploma of buitensporig kapitaal.